Osmanlıca Rubab-ı Şikeste’den Osmanlıca Metin, Tevfik Fikret

Merhaba sevgili Osmanlıca severler. Sizlerle bu yazıda Tevfik Fikretin Mevsimler adını da verebileceğimiz bir eserini paylaşacağız. Tevfik Fikret’in bu şiiri, doğanın değişen yüzünü anlatarak mevsimlerin insan hayatındaki simgesel karşılıklarını derin bir anlam zenginliği içinde işler. Şair, kışın soğukluğu ile baharın canlandırıcı etkilerini kullanarak mevsimlerin içsel dönüşümleri ve insanın duygusal evrelerini ustalıkla yansıtır. İronik bir üslup kullanarak hayatın karmaşıklığına dikkat çeker ve acizlikle zevkleri harmanlar. Sembolizmle yoğrulmuş ifadeler, şiire derinlik katar ve doğanın değişen hallerini insanın iç dünyasındaki çalkantılarla özdeşleştirir. Çatlamış eller metaforu, yaşlılık ve yaşam mücadelesini anlatarak okuyucuya güçlü bir duygu deneyimi yaşatır. Tevfik Fikret, dilin gücünü kullanarak, duygu yüklü ifadelerle okuyucunun içsel dünyasına dokunur, böylece “Mevsimler” şiiri, estetik bir anlayış ve derin duygusal içeriğiyle ön plana çıkar. Bu arada mevsimler benim isimlendirmemdir.

Osmanlıca Metin

Tevfik Fikret Osmanlıca

Her yanından şu levh-i mağmûmun
Akıyor dalga dalga reng-i memât !
-İki aciz kadîd-i lerzende, İki mat’ûn|-ı şekve-kâr-ı hayât,
Çatlamış elleriyle yoklayarak
Arıyorlar hayâtı mezbelede.

Osmanlıca Metin Tevfik Fikret Rubab-ı Şikeste’den

Mevsim veda’ eder gibidir, zâr ü bî-mecâl;
Son lerziş-i cenâhı döker hâk-i nâ’ime
Karlar ümîdler;
Seylâbelerle şerhalanır sîne-i cibâl,
Her şerha bir bahâr-ı hayât ihtivâ eder.
Her mevsimin sukûtu olur başka mevsime
Bir menba’-ı nemâ…
Baktıkça ben zuhuru sukût-ı mevâsime,
Ey tali’-i beşer,
Bilmem niçin te’ellüm eder, ağlarım sana!..

Tevfik Fikret ( Rubab-ı Şikeste’den )

Şiir Tahlili:

Tabiat Tasviri ve Mevsimlerin Metaforu: Tevfik Fikret, şiirinde doğanın değişen yüzünü resmetmek için zengin bir dil kullanır. Özellikle kışın soğuk ve dondurucu etkisiyle baharın canlandırıcı ve umut verici atmosferini anlatarak, mevsimlerin insan hayatındaki değişimleri simgelediği bir metafora dönüştürür.

İroni ve Kontrast: Şair, hayatın karmaşıklığını vurgulamak için ironik bir üslup kullanır. “İki aciz kadîd-i lerzende, İki mat’ûn|-ı şekve-kâr-ı hayât” ifadesinde, hayatın acizlikle ve zevklerle dolu iki yönü arasında bir kontrast oluşturarak, insanın bu iki zıt kutup arasında gidip geldiğini gösterir.

Sembolizm ve İfade Zenginliği: Şair, “levh-i mağmûm” (melankoli tahtası) ve “reng-i memât” (ölüm rengi) gibi sembolik ifadeler kullanarak, duygusal derinlik katmanını arttırır. Bu sembolizm, doğanın değişen hallerini insanın iç dünyasındaki çalkantılarla bağdaştırarak daha geniş bir anlam alanı yaratır.

Çatlamış Eller Metaforu: Şair, “Çatlamış elleriyle yoklayarak / Arıyorlar hayâtı mezbelede” ifadesiyle, yaşlılık, yaşam mücadelesi ve arayışın zorluğunu çatlamış eller metaforuyla anlatır. Bu, insanın hayatın karmaşıklığına meydan okumasını ve anlam arayışını yansıtan güçlü bir metafora dönüşür.

Dilin Gücü ve Duygu Yüklü Anlatım: Tevfik Fikret, dilin gücünü kullanarak, okuyucuya derin bir duygu deneyimi yaşatır. “Ey tali’-i beşer, / Bilmem niçin te’ellüm eder, ağlarım sana!..” ifadesiyle, insanlığa seslenerek içsel bir çatışma ve hüzün duygusu ile ağladığı vurgulanır. Şair, duygu yüklü ifadeleriyle okuyucunun içsel dünyasına dokunmayı hedefler.

Bu şiir, Tevfik Fikret’in estetik anlayışını, sembolizmle yoğrulmuş dilini ve insanın doğa ile iç içe geçen duygusal zenginliklerini ifade etme yeteneğini yansıtan önemli bir örnektir.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com